0638108417

Rijangst

Ik zie het nog voor me als de dag van gisteren. Mijn rij-examinator gaf me een hand met de woorden ‘tot de volgende keer’. ‘Ja, tot de volgende keer’ antwoordde ik teneergeslagen. ‘Wil je me zo graag nog een keertje zien dan?’ vroeg hij.
Ik was er zo van overtuigd dat ik het niet gehaald had, dat ik verstond wat ik verwachtte te horen en niet wat er daadwerkelijk gezegd werd, namelijk ‘gefeliciteerd’….

Autorijden leek me altijd doodeng, ik ben dan ook pas op mijn 21ste gaan lessen. De eerste weken werd ik vaak badend in het zweet wakker, omdat ik droomde dat ik op het gas trapte in plaats van op de rem. Door mijn angst en onzekerheid heb ik bovengemiddeld veel lessen nodig gehad. Met dank aan mijn geduldige en begripvolle rij-instructeur ben ik wel al de eerste keer geslaagd voor het rij-examen.

Het enige waar ik nog altijd moeite mee heb is, je raadt het al, parkeren. Typische vrouwenkwaaltje he ;-). Ik loop liever een paar honderd meter door de stromende regen dan dat ik fileparkeer. Helaas kom je er niet altijd onderuit. Eén keer, jaren geleden alweer, had ik het echt niet meer. Ik was al laat voor een afspraak en de enige parkeerplaats in de buurt was aan de linkerkant van de weg. Wat betekende dat ik niet alleen moest fileparkeren, maar dan ook nog eens in spiegelbeeld. Na een paar minuten proberen, kreeg ik een complete blackout. Ik kon niet meer beredeneren welke kant ik het stuur op moest draaien. Ik ben uit de auto gesprongen, heb een wildvreemde (mannelijke) voorbijganger aangeklampt, hem de sleutels in de hand geduwd en hem gesmeekt de auto voor me te parkeren. Gelukkig bleek het een eerlijke vent te zijn, die er niet met mijn auto vandoor ging.

Mijn parkeerkwaliteiten zijn ook bij mijn dochters bekend. Zodra ze zien dat ik moet parkeren, weten ze al dat ze stil moeten zijn omdat ‘mama zich moet concentreren’. Laatst vertelde mijn oudste dochter dat ze de ideale auto voor me had gezien: ‘met twee sturen mama, één aan de voorkant en één aan de achterkant. Dan kun je makkelijker parkeren’!

 

Wat ik me nooit heb gerealiseerd, is dat ook deze onzekerheid over parkeren een vorm van rij-angst is. Die, net zoals de meeste andere angsten en fobieën een gewoonte is, een overlevingsmechanisme dat ons onderbewustzijn in het verleden heeft ontwikkeld om ons veilig te houden. En waar ik dus met zelfhypnose af kan komen. Ik voeg hem toe aan mijn ‘to-zelfhypnose-do-lijstje’!