arrow_drop_up arrow_drop_down
Omdat ik zo aardig ben
23 maart 2021 

Omdat ik zo aardig ben

Het was weer eens een levendige bedoening in Huize Quaedvlieg gistermiddag. Vier meisjes van 8 en 9 hingen in de zitkamer rond en kwebbelden en kwekten er lustig op los. Ik deed mijn uiterste best om de chaos aan de andere kant van de kamer te negeren en een klein beetje werk gedaan te krijgen. Dat lukte me wonderbaarlijk goed, want opeens zag ik dat mijn jongste dochter een berg fruit schoon aan het maken was.

Toen ik vragend haar richting uitkeek (geweldig dat mijn meiden vaak al genoeg hebben aan een blik, wij hebben echt wel een telepathische verbinding. Mathilde van Roald Dahl en Uri Geller zijn er niks bij), verklaarde ze dat de anderen zo aan het zeuren waren dat ze dat wilden eten. Jullie voelen mijn vraag vast al aankomen: ‘Dus omdat de anderen fruit willen eten, moet jij dat klaarmaken?!?’ Waarop zij doodleuk antwoordt ‘Nee, dat moet ik doen omdat ik zo aardig ben!’ Na even doorvragen vervolgt ze met ‘En omdat ik veel moet oefenen omdat ik later mijn eigen Sushi restaurant wil. Dat weet je toch mama?’

Nog altijd weet ik niet of mijn jongste nu een gevalletje please-gedrag vertoonde of dat ze gewoon zin had om voor die oudere meiden iets lekkers te maken. Ik probeer het maar los te laten. Wat me best zwaar valt, omdat ik vrees dat mijn beide dames het pleasegedrag dat ik vroeger vertoonde (en waar ik soms nog in terugval, vooral naar hen toe) hebben overgenomen. Want kleine kinderen denken dat alles wat hun ouders doen goed is en nemen het gedrag dus over.

Regelmatig maken we binnen we ons gezin bespreekbaar dat onze meisjes kinderen zijn en dus alleen maar voor zichzelf hoeven te zorgen. Niet voor ons, niet voor elkaar, niet voor anderen. Dat is niet hun verantwoordelijkheid, maar de onze.

Hoe gaat dat bij jou? Is dit iets wat je bespreekt met je kinderen? Let me know!

Over de schrijver
Reactie plaatsen