arrow_drop_up arrow_drop_down
Opgekropte woede
11 maart 2021 

Opgekropte woede

Zaterdagmiddag kwam ik op de fiets onderweg naar huis twee vriendinnetjes tegen waarmee mijn oudste dochter Iris aan het spelen was toen ik wegging. De dochter in kwestie zag ik nog net om de hoek verdwijnen. ,, Ze is boos” kreeg ik te horen.

Een tijdje later zaten we met z’n vieren in de zitkamer. Vriendin A zei tegen Iris dat ze misschien naar een therapeut moest voor haar boosheid. ,, Maar dat is wel echt heel erg duur”. „Dat hoeft niet hoor, want mamma kan me gratis helpen met hypnose”.

Tijdens het avondeten vroeg ik Iris of zij ook vond dat ze naar een therapeut moest? ,,Nee hoor, dat hoeft niet. Want dat is echt heel duur.”
Dus hebben we haar eerst uitgelegd dat dingen best geld mogen kosten. En dat het ons niks uitmaakt, al kost het 3000 euro, haar geluk is het belangrijkste.

Op het moment dat dat eenmaal duidelijk was en geloofd werd, konden we de diepte in. Doorvragen of zij dacht dat ze een therapeut nodig had. Even was ze stil. Toen keek ze me aan met die wijze blauwe ogen en vertelde me (tot mijn immense opluchting) dat het wel meeviel met haar boos­heid. Zo vaak gebeurde het immers niet. Pak van mijn hart. Want Iris heeft absoluut geen therapie nodig. Ze moet gewoon haar woede niet opkroppen totdat ze als een bom ontploft.

Zelf deed ik dat ook altijd. Niet moeilijk willen doen, niet willen zeuren. Dus slikken, glimlachen en doorgaan. Totdat een onschuldig iemand iets kleins deed. De spreekwoordelijke druppel die mijn emmer deed overlopen. En totaal onverdiend een lawine van verdriet, boosheid en verwijten over zich heen kreeg.

Tot mijn grote verbazing begon Iris te lachen. Ze kon zich niet voorstellen dat ik ooit echt ontplof. Terwijl ik tegen haar toch ook wel eens onterecht uitval of snauw. Maar goed, daar hoor je mij niet over klagen🙂.

We hebben afgesproken dat ze gaat proberen om het te zeggen als haar iets dwarszit. Of wanneer ze moe of overprikkeld is. Samen hebben we er alle vertrouwen in dat dit haar zal helpen.

Hoe zit dat bij jou? Krop jij jouw gevoelens ook op? Ben jij eens in de zoveel tijd een bom die op scherp staat? of geef jij gewoon meteen aan wanneer iets je niet zint? Ik hoor het graag.

Over de schrijver
Reactie plaatsen