arrow_drop_up arrow_drop_down
Te veel sneeuw op je vork nemen
11 maart 2021 

Te veel sneeuw op je vork nemen

Ik zit aan de eettafel en kijk naar buiten. Er vallen ienie-mini sneeuwvlokjes. Minimaal 50 cm sneeuw ligt er op de dakgoot van de overburen. Kinderen worden door ouders en een dappere oma op de slee naar school gebracht. Welgeteld één auto heb ik voorbij zien komen in onze doorgaans drukke straat. Door het andere raam zie ik ook een witte wereld. De stuifsneeuw waait van het dak van het tuinhuis van de buren glitter die wordt uitgestrooid door een fee. Twee spelende eksters zijn het enige wat ik zie bewegen. Wanneer er wordt aangebeld en ik de deur open (na 3 keer veel kracht te hebben gezet) valt er sneeuw naar binnen en zie ik dat de onderste meter van de deur vast was gevroren. BBBrrrrrrrr!

Normaal gesproken zou ik nu achter mijn bureau in mijn praktijk zitten. Maar mijn client van vandaag heeft afgebeld en de rest van mijn werk kan ik overal doen, zolang ik maar een laptop heb. Dus ik neem vandaag maar geen onnodige risico’s door de weg op te gaan. En ik ben niet de enige.
Wat een beetje (nou ja, beetje veel voor onze maatstaven) sneeuw voor gevolgen heeft….het hele land ligt plat! Geen OV, veel scholen zijn (deels) gesloten, er worden zelfs geen papieren kranten uitgebracht vandaag hoorde ik op de radio! Dat is wat mij het meeste zal bijblijven van deze sneeuwstorm.

Sneeuw is prachtig! Het tovert de wereld om in een magische plek. Kinderen genieten er intens van en veel volwassenen ook (ik daarentegen heb een gruwelijke hekel aan sneeuw, maar daar gaat het nu niet om). Maar sneeuw kan al snel desastreuze gevolgen hebben voor een samenleving die er niet aan gewend is, zoals gisteren en vandaag maar al te duidelijk is geworden. Het isoleert de mensen, legt de maatschappij plat.

Gisteravond, toen ik heerlijk warm en droog op de bank zat, onder een dekentje, pelletkachel aan, grote mok thee in mijn hand, en naar buiten keek, realiseerde ik me ineens dat sneeuw hetzelfde effect heeft als pleasen. Een beetje kan geen kwaad, dat is net leuk. Maar zo gauw het te veel wordt, isoleert het je. Want doordat je zoveel tijd besteed aan het zorgen voor anderen, vergeet je jezelf. Maar je maakt jezelf ook steeds minder toegankelijk voor de mensen om je heen. Alsof je langzaam maar zeker een sneeuwmuur om jezelf heen bouwt. Met uitgeefluik uiteraard, zoals in een restaurant. Want stel je voor dat je niet meer zou kunnen geven…..

Toch zal uiteindelijk ook dat uitgeefluik dicht sneeuwen als je zo door gaat. En dan ben je echt helemaal afgesloten van de rest van de wereld. Het enige wat je dan nog kunt doen, is hopen dat iemand je komt uitgraven. Dat is het laatste wat je wilt, toch?

Over de schrijver
Reactie plaatsen