arrow_drop_up arrow_drop_down
Tranen met tuiten
11 maart 2021 

Tranen met tuiten

Snikkend van verdriet zit mijn jongste dochter (8) bij mijn man op de bank op schoot. “Maar ik kan er toch ook niks aan doen dat ik vaak een snotneus heb?!? Waarom mag ik nou niet naar school???”

Mijn hart breekt voor haar! Ze had zo’n zin om weer naar school te gaan en nu mag ze alweer niet. Laatst vroegen zij en haar grote zus (9) waarom zij niet naar school mogen terwijl kinderen geen anderen besmetten en grote mensen, de besmetters, wel naar hun werk gaan. “Want dat is eigenlijk toch net zoiets als naar school gaan?” Leg het ze maar eens uit. Ik kan het niet.

Net zoals veel anderen lijden ook wij steeds meer onder de corona-maat­regelen. En kunnen we er steeds minder begrip voor opbrengen. We zien de wereld om ons heen instorten. Zelfs wanneer alles weer ,, normaal” is (als dat ooit gebeurt) zullen de naweeën nog jarenlang voelbaar blijven.

Niet alleen financieel, maar vooral emotioneel en mentaal. We worden gedwongen een (vrijwel) solitair leven te leiden, terwijl we van nature in groepen leven. Puur omdat dat de enige manier was om te overleven. Ons reptielenbrein is er nog altijd van overtuigd dat we in ons eentje niet kunnen overleven, en veroorzaakt bij eenzaamheid stress in ons lichaam. Waardoor we momenteel massaal lijden aan chronische stress. En iedereen weet dat dat killing is….

Laten we daarom allemaal ons best doen om verbinding te zoeken met anderen. Al is het (maar) online. We hebben elkaar nodig. Want alleen samen komen we hier doorheen.

Over de schrijver
Reactie plaatsen