arrow_drop_up arrow_drop_down
Van een olifant weer een mug maken
11 maart 2021 

Van een olifant weer een mug maken

Ik herinner het me nog als de dag van gister, ook al is het ruim 30 jaar geleden dat dit gebeurde. Ik zal een jaar of acht, negen geweest zijn. Het was zomervakantie, zo’n heerlijk zinderende zomerdag waarbij de lucht gewoon trilde van de hitte. En ik was op mijn fietsje onderweg naar de kinderboerderij. Daarvoor moest ik een vrij eenzame lange weg af fietsen. Links van mij lag het bos, rechts waren de weilanden van de paardenfokkerij. En wat ik nooit zal vergeten, is dat het asfalt van die rafelige randen had en daarna overging in van een zachte berm.

Die weg, die nodigde automobilisten natuurlijk uit om alle snelheidsbeperkingen aan hun laars te lappen. Er werd het echt gereden als gekken. En één van die automobilisten die langs zoefde, liet mij schrikken. Ik gaf een ruk aan mijn stuur, mijn voorband die gleed langs die rafelige rand van het asfalt en ik viel. Recht op mijn gezicht!

En tot mijn grote ontsteltenis ontdekte ik dat er een stuk van mijn voortand afgebroken was. En in die tijd, de digitale prehistorie bijna, waren er nog geen mobiele telefoons. Dus ik moest, met mijn gehavende gezicht op mijn rammelende fietsje, over die eenzame weg terug naar huis. Naar mijn vader, waar ik tranen met tuiten huilde toen ik aankwam.

Gelukkig kon ik meteen bij de tandarts terecht voor een spoedafspraak. Dus mijn vader met een rotvaart daar naartoe. Net zo’n rotvaart waarschijnlijk als die automobilist had die mij liet schrikken.

En eenmaal daar aangekomen, werd ik in die stoel neergezet. De tandarts die keek mij heel serieus aan en die vertelde wat er moest gebeuren. Eerst moest hij een gat boren in mijn tand, tot op een haar na bij de zenuw. Daarna zou hij er een schroefje in draaien, dat uiteraard nog even goed werd aangeduwd. En dan een stuk nieuw tand erop plamuren zeg maar.

Ik was heel dapper vond ik van mezelf dus ik zei ‘Nou ja, dat moet maar. Ik wil wel gewoon weer een hele tand hebben’.

Dus de tandarts blij, die draait zich om, pakt de injectie voor de verdoving en toen riep ik ‘Ho! Stop! Geen naalden!’

Met als gevolg dat ik die behandeling heb ondergaan zonder verdoving. Geloof me, ik zat tegen het plafond! En het geluid van die boor, die heeft me echt nog heel lang achtervolgd in mijn dromen…

Twee jaar later, ik was in het zwembad. En vraag me niet hoe het kan, ik wilde een handstand doen onder water en ik ben vergeten om mijn handen neer te zetten… Dus, wederom vol met mijn mond op die zwembadvloer. En er brak een stuk van mijn andere tand af.

Weer naar de tandarts, die zich de voor vorige keer heel goed kon herinneren, en mij probeerde te overtuigen: ‘Ja maar meisje, neem nou toch een verdoving! Ik kan zelfs nog een zalfje op je tandvlees smeren zodat je ook die injectie helemaal niet voelt?’

Nee, mijn angst voor naalden was zo groot, dat ik wederom die hele behandeling (het boren, het schroefje dat erin werd geduwd, de tand die eromheen geplamuurd werd, ….) doorstaan heb op de één of andere manier, zonder verdoving.

Ken jij dat, die ontzettende angst voor naalden? Die prikangst waar iedereen het nu over heeft in verband met de corona-vaccinatie?

Dan kun je volgens mij drie dingen doen.

  • De eerste optie die je hebt, is om op je tanden te bijten en door te zetten. Zorg er dan wel voor dat je niet te hard je tanden op elkaar klapt. Want als je net zoals ik een stuk van je tand moet laten aanzetten, geloof me, dan liggen er heel wat meer injecties in het verschiet.
  • Het tweede wat je kunt doen, is die app gebruiken die men heeft ontwikkeld, speciaal voor mensen met prikangst die een vaccinatie willen. Doe dan wel even een schietgebedje dat je de telefoon niet uit je klamme handen die helemaal nat zijn van het angstzweet laat glijden, want dan wordt het een dure grap.
  • De derde optie is dat je een afspraak maakt bij mij. In één sessie help ik jou van je prikangst af. En wanneer je dan in de wachtkamer zit te wachten totdat jij aan de beurt bent voor je coronavaccin, vraag je je af waarom je in het verleden toch zo trilde als een espenblad, alleen al bij de gedachte aan een spuit, terwijl het je nou eigenlijk koud laat.

Ik zou het wel weten!

En omdat corona ons al genoeg kost, heb ik besloten om deze speciale sessie niet aan te bieden het reguliere tarief van 135 euro, maar slechts 89 euro ervoor te vragen. Want ik vind dat, zeker in deze tijd, we elkaar allemaal zoveel mogelijk moeten helpen. En dit is het steentje dat ik hoop bij te dragen.

Over de schrijver
Reactie plaatsen