arrow_drop_up arrow_drop_down
Wat gij wel wilt dat u geschiedt...
11 maart 2021 

Wat gij wel wilt dat u geschiedt...

Maandag 8 februari 2021, 16.39 uur
Ik zit nog altijd te werken aan de eettafel, opgelucht dat mijn cliënte de rit niet aandurfde en de afspraak heeft verzet. Kan ik nog wat langer in mijn warme, veilige coconnetje blijven.
Vijf minuten later sta ik, na een telefoontje, met mijn snowboots aan mij auto sneeuwvrij te maken. In een sneeuwbui. En ik HAAT sneeuw! Ik had zo’n prachtige ijsdoek (of hoe die dingen ook mogen heten) gekocht om mijn auto ijs- en sneeuwvrij te houden, maar door de harde wind is die naar boven gewaaid en is mijn voorruit bedekt met een dikke, dikke, dikke laag sneeuw. Uiteindelijk, na nog drie keer uitgestapt te zijn omdat mijn zijruiten en spiegels niet sneeuwvrij blijken te zijn (en ik net een artikel gelezen heb over de hoogte van de boetes daarvoor) kan ik vertrekken.

Na tien keer voorzichtig heen en weer steken, staat de neus van mijn auto de juiste kant op. Met een slakkengangetje van 10 km per uur (geloof me, het voelde veel sneller!) reed ik naar een vriendin toe. Ik parkeerde mijn auto naast de hare, schuifelde en gleed van de parkeerplaats naar haar huis. Nam de sleutel van haar auto in ontvangst. Schuifelde en gleed terug naar de parkeerplaats waar onze auto’s stonden. Haalde de Maxi-Cosi uit haar auto. Sloot de deur waarbij haar ijsdoek (of hoe die dingen ook heten) uiteraard losraakte. Omdat het nog sneeuwde, schuifelde en gleed ik eerst naar mijn auto om de Maxi-Cosi uit de sneeuw te halen, waarna ik met pijn en moeite (en inwendig gevloek) de ijsdoek weer op zijn plaats kreeg en naar mijn bestemming kon vertrekken. Met mijn supersonische slakkengang van 10 km per uur, want sommige wegen waren letterlijk in ijsbanen veranderd. De rest van mijn heroïsche tocht zal ik je besparen….

Je vraagt je vast af wat voor telefoontje mij ertoe bracht om deze barre, helse, verschrikkelijke tocht te maken. Simpel, een vriendin van me is ziek en belde me op of ik toch haar dochtertje op kon halen bij de gastouder. Dat had ik eerder op de dag al aangeboden, maar toen dacht ze nog het zelf wel te kunnen. Of iemand anders te vragen blijkbaar, want ze somde een hele lijst mensen op die niet konden.

Terwijl ik mijn auto uit de sneeuw groef, stokte ik halverwege een beweging. Ik vroeg me af of ik nu toch weer in de klauwen van mijn please-monster was gevallen. Na twee seconden maakte ik mijn beweging af in de veilige wetenschap dat dit niks met pleasen te maken had. Dit is vriendschap.
Een paar redenen waarom ik dit zeker weet:
 Mijn vriendin had mijn hulp nodig. Was de situatie omgekeerd, dan had zij precies
hetzelfde gedaan.
 Ergens heb ik een keer gelezen dat autorijden met een flinke verkoudheid even gevaarlijk
is als met drie glazen alcohol in je bloed. Laat staan dat je echt ziek bent en de wegen een
ijsbaan zijn. Dan is autorijden gewoon niet verantwoord en hulp inroepen de enige
verstandige beslissing.
 Mijn motivatie om ja te zeggen had niks te maken met aardig gevonden willen worden.
 Ik voelde in mijn buik dat het de juiste beslissing was.

Als jij iets doet voor een ander, weet je dan of dat voortkomt uit please-gedrag of uit zorgzaamheid? Laat het me weten, ik ben erg benieuwd!

Over de schrijver
Reactie plaatsen